Ayrılma Kaygısı, çocuk ve ergenin bağlandığı kişiden (genellikle anne, baba veya bakım veren) ayrılma durumunda yoğun kaygı, huzursuzluk ve güvenlik ihtiyacı hissetmesi ile karakterize bir durumdur. Bu gelişimsel olarak küçük yaşlarda belli bir düzeye kadar normal kabul edilse de, yaşa uygun olmayan şekilde yoğun ve süreklilik gösterdiğinde klinik bir tablo haline gelebilir.
Ayrılma kaygısı yaşayan çocuklarda okula gitmekte zorlanma, yalnız kalamama, bakım veren kişiden ayrıldığında aşırı ağlama, karın ağrısı veya baş ağrısı gibi fiziksel şikayetler görülebilir. Gece yalnız uyumakta güçlük, kabus görme ve sürekli yakınında bir yetişkin arama da sık karşılaşılan belirtiler arasındadır.
Bu durumun gelişiminde bağlanma ilişkileri, temperament özellikleri, stresli yaşam olayları ve aile içi kaygı düzeyi etkili olabilir. Çocuk, ayrılık durumunu tehdit edici olarak algıladığında kaygı tepkisi artar ve bu durum günlük yaşam işlevlerini olumsuz etkileyebilir.
Tedavi sürecinde çocuğun güven duygusunu güçlendirmek, kademeli ayrılma çalışmaları yapmak ve kaygı ile baş etme becerilerini geliştirmek hedeflenir. Aileye yönelik bilgilendirme ve okul iş birliği de sürecin önemli parçalarıdır. Uygun destek ile çocuklar ayrılma durumlarına daha güvenli şekilde uyum sağlayabilir.
Uzm. Dr. Mehmet ÇolakÇocuk ve Ergen Psikiyatristi