Bir çocuk ya da ergen şiddete yöneliyorsa, o davranışın ardında genellikle anlatamadığı, taşıyamadığı ya da ifade edecek bir yol bulamadığı duygular vardır. Şiddet çoğu zaman çocuğun yardım çağrısıdır; ama bunu kelimelerle anlatamaz, davranışıyla dışarı vurur.
Bir çocuk neden böyle davranır?
Çünkü bazen içi çok doludur.
Bazen duyduğu korkuyu öfkeyle örter.
Bazen evde ya da okulda fazlasıyla baskı hisseder.
Bazen gördüğü şiddeti yeniden sahneler.
Bazen hiç kimse onu duymuyormuş gibi gelir.
Bazen sadece “fark edilmek” ister.
Temel sebepler çoğunlukla:
- Sürekli gerilim ortamı, çatışmalar
- Dışlanma, zorbalık, aşağılanma
- Ailede tutarsızlık
- Travmalar
- Dürtüsellik, dikkat dağınıklığı
- Yoğun kaygı veya depresyon
- Fazla yüklenen sorumluluklar
- Otoritenin aşırı sert ya da aşırı gevşek olması
Şiddet davranışında asıl ihtiyaç “ceza” değil; çocukla yan yana oturup “Seni anlıyorum, birlikte çözebiliriz” diyebilmektir. Bir çocuk anlaşıldıkça sakinleşir, duyuldukça iyileşir.
Uzm. Dr. Mehmet ÇolakÇocuk ve Ergen Psikiyatristi